Heermoes bestrijden
Inhoudsopgave
Schade door heermoes
Heermoes (Equisetum arvense), ook akkerpaardenstaat genoemd, is een overblijvend onkruid dat 10 tot 50 cm hoog kan worden. Het komt voor van maart tot oktober, vooral in akkers, leemachtige en vochtige weideranden, sloten en wegbermen. Omdat hij met zijn vertakkende wortels diep in de grond dringt en zich vermenigvuldigt door de vorming van sporen, is heermoes moeilijk te bestrijden.
Bestrijden van heermoes
Heermoes kan bestreden worden door onkruid te wieden, maar deze methode is vervelend en tijdrovend. De plant is zo taai dat de handen kapot gaan als men probeert de plant er zo even uit te trekken. In plaats daarvan kan heermoes bestreden worden met gazononkruidverdelgers of meststoffen met onkruidverdelgers. Deze producten maken tijdens de behandeling onderscheid tussen gras en onkruid en beschadigen de grasmat dus niet. In andere tuingedeelten, zoals in perken, tussen afzonderlijke planten en dergelijke, kunnen totale onkruidverdelgers worden gebruikt die geen onderscheid maken tussen onkruid en gewassen en daarom breed effectief zijn. Om deze reden mogen ze echter alleen selectief en in geen geval op gazons worden gebruikt.
De beste manier om heermoes te bestrijden is door de groeiomstandigheden te veranderen. Als de plant, in het gazon groeit, moet eerst de pH-waarde van de grond worden bepaald. Hiervoor zijn eenvoudige tests verkrijgbaar bij bijvoorbeeld tuincentra. Gazons hebben het liefst een pH-waarde tussen 7 en 8. Als de grond te zuur is, kan deze worden verbeterd met kalk. Bekalken heeft een dubbel positief effect: de heermoes, die de voorkeur geeft aan zure grond, wordt onderdrukt en het gazon groeit des te krachtiger.
Bovendien moet het gazon minstens vijf centimeter kort worden gemaaid tijdens de eerste twee maaibeurten in de lente. Als het onkruid onder de eerste takken wordt weggeknipt, kan het zich niet meer voortplanten, d.w.z. door zaad. Maak ook verdichte gazons los met een vork.
Heermoes in bloemperken onderdrukken d.m.v. lupinen
Het kan ook helpen om de grond in bloemperken los te maken of meer doorlaatbaar te maken door bijvoorbeeld compost en zand toe te voegen. Het vertakte wortelstelsel van de heermoes moet zoveel mogelijk worden verwijderd. Het zaaien van lupinen helpt ook om de grond los te maken. De penwortels van de plant reiken diep in de grond en maken deze beter doorlaatbaar.
Heermoes helpt tegen ongedierte
Het kiezelzuur in heermoes beschermt planten tegen ongedierte.
Veel mensen vinden heermoes wellicht lastig, maar het heeft ook een aantal positieve eigenschappen. Het kan in de tuin worden gebruikt als biologische gewasbescherming. Een afkooksel van heermoes versterkt sier- en gewasplanten en beschermt ze tegen ongedierte zoals bladluizen en verschillende schimmels zoals grauwe schimmel, meeldauw en sterroetdauw.
Verdere informatie
Heermoes behoort tot de familie van de oudste planten op aarde en is nauw verwant aan de bomen die tijdens het Carboon, 270 miljoen jaar geleden, groeiden. Vandaag de dag vormen ze de steenkoollagen van de aarde. In de Romeinse tijd gebruikte men heermoes als groente, dierenvoedsel en geneesmiddel.
De plant wordt tegenwoordig nog gebruikt als geneeskrachtig kruid, het Silicium in de plant heeft een bloedzuiverende werking. Het helpt bij ontstekingen, huidproblemen en wondgenezing. Bovendien is Silicium is goed voor botten, nagels, haar en huid.
Heermoes is een sterke overlever. De stengels zijn ruw en ijzersterk. Vroeger gebruikte men de stengels dan ook als schuurmiddel.
De naam zou afkomstig kunnen zijn van de Latijnse woorden “equis” (paardenstaart) en seta (borstel/ staart). De Nederlandse naam is afgeleid van de woorden “herde” (kudde) en “moos” (mos) en verwijst naar het massaal op elkaar groeien van de plant in “kudden” mos.